Jive

Jive to najszybszy i najbardziej energiczny z pięciu tańców latynoamerykańskich, towarzyski potomek amerykańskiego tańca swingowego. Jest jasny, sprężysty i pełen kopnięć i flicków, a w tańcach latynoamerykańskich zamyka każdy program.

W skrócie

Style

Tańce latynoamerykańskie (International Latin)

Metrum

4/4

Tempo

42–44 taktów na minutę (168–176 uderzeń) · przepisy WDSF 43 taktów na minutę (172 uderzeń) · regulamin NDCA WDSF podaje zakres tempa dla każdego tańca międzynarodowego. NDCA podaje jedną wartość dla każdego wymienionego tańca i pozwala dyrektorowi muzycznemu zmienić ją o jeden takt na minutę (o dwa w tańcach Nightclub). Tam, gdzie żadna z organizacji nie podaje tempa, zakres jest typowy, a nie wiążący.

Trzymanie

Układ zamknięty i otwarty

Klasy turniejowe

Sylabus Bronze, Silver i Gold, następnie klasy Open i Championship, dla par amatorskich, zawodowych i Pro/Am

Pochodzenie

Amerykańskie tańce swingowe, ujednolicone w Wielkiej Brytanii Lata 30. i 40. XX wieku; sylabus ISTD 1947

Korzenie jive tkwią w tańcach swingowych, które wyrosły w afroamerykańskich społecznościach w Stanach Zjednoczonych pod koniec lat 20. i w latach 30., przede wszystkim w lindy hop z sal balowych Harlemu. Samo słowo było afroamerykańskim slangiem na gładką lub figlarną gadkę, rozsławionym w tamtej epoce przez kapelmistrza Caba Callowaya, a w latach 30. i 40. taniec swingowy w ogóle często nazywano jitterbug.

W czasie drugiej wojny światowej amerykańscy żołnierze przywieźli jitterbug i lindy hop do Wielkiej Brytanii i Europy kontynentalnej, gdzie młodzi tancerze szybko je przyjęli. W Stanach Zjednoczonych taniec zaczęto nazywać swingiem; w Wielkiej Brytanii przyjęła się nazwa jive, a obok niej rozwinęły się boogie-woogie i inne lokalne odmiany.

Brytyjscy nauczyciele następnie go okiełznali i ujednolicili. Pierwszy sylabus latynoamerykański i amerykański ISTD z 1947 roku zawierał American Swing, czyli jive, a taniec dopracowano do zwartego, ostrego stylu tańczonego w miejscu, dość odmiennego od oryginału. Zwykle datuje się jego dołączenie do międzynarodowych mistrzostw latynoamerykańskich jako piątego tańca latynoamerykańskiego na 1968 rok. Szerszą historię znajdziesz w historii DanceSportu.

Jive jest radosny, zadziorny i atletyczny. Tańczy się go na przodzie stóp, z żywą pracą kolan, wyrazistymi kopnięciami i flickami oraz silnym poczuciem sprężystości, a w przeciwieństwie do większości tańców swingowych pozostaje głównie w jednym miejscu, zamiast się przemieszczać. Jego energia bierze się z szybkości, ostrej pracy nóg i szybkich zmian między pozycjami zamkniętymi i otwartymi.

Podstawowy wzór to rock step, po którym następują dwa chassé, czyli ta sama struktura co w sześciouderzeniowej podstawie swingu. Odróżniają jive precyzja pracy stóp, ścisła rama i bardzo szybkie tempo, przez które to jeden z najbardziej wymagających kondycyjnie tańców.

Podstawowe liczenie

1, 2, 3 a 4, 3 a 4

Metrum

4/4

Tempo

42–44 taktów na minutę (168–176 uderzeń) · przepisy WDSF 43 taktów na minutę (172 uderzeń) · regulamin NDCA

Trzymanie

Układ zamknięty i otwarty

Przepisy turniejowe WDSF ustalają tempo jive na 42–44 takty na minutę, czyli 168–176 uderzeń na minutę, co czyni go najszybszym tańcem latynoamerykańskim pod względem uderzeń. Podstawę liczy się rock, rock (1, 2), potem dwa chassé (3 a 4, 3 a 4), czyli szybki, szybki, szybki a szybki, szybki a szybki. „A” to krótki, kołysany krok tuż przed następnym uderzeniem, który nadaje chassé jego falowanie.

Pary przechodzą między zamkniętym układem, pozycją otwartą i krótkimi momentami osobno, a dama obraca się pod ramieniem pana w wielu figurach. Sędziowie oceniają ostre, kontrolowane kopnięcia i flicki, precyzyjną rytmikę chassé przy dużej szybkości, stałą sprężystość i energię, która wystarcza do końca muzyki, bo to ostatni taniec wymagającego programu.

Figury podstawowe

• Basic in Place
• Fallaway Rock
• Fallaway Throwaway
• Link
• Change of Places Right to Left
• Change of Places Left to Right
• Change of Hands Behind Back
• American Spin
• Walks
• Whip

Nazwy figur podajemy tak, jak zapisują je sylabusy, po angielsku.

Jive jest piątym, ostatnim tańcem programu latynoamerykańskiego, po sambie, cha-cha-cha, rumbie i paso doble. Tańczy się go na każdym poziomie od Bronze do Open w parach amatorskich, zawodowych i Pro/Am; zobacz klasy i kategorie. W American Rhythm nie ma jive: jego amerykańskim odpowiednikiem jest East Coast Swing, który system turniejowy USA prowadzi jako Rhythm Swing.

Jive towarzyski jest popularny na imprezach szkół tańca i wieczorach praktyki latynoamerykańskiej, a tancerze, którzy go znają, łatwo odnajdą się na parkiecie swingowym lub rock and rollowym. W Wielkiej Brytanii i gdzie indziej w Europie towarzyskie korzenie tego tańca podtrzymują taniec zwany Modern Jive oraz tańce swingowe, takie jak lindy hop i boogie-woogie.

1. Stój na przodzie stóp i utrzymuj miękkie kolana; sprężystość pochodzi z nóg, nie z ramion.

2. Utrzymuj chassé malutkie. Przy 42 taktach na minutę duże kroki zostawią cię za muzyką.

3. Ćwicz podstawę powoli z kołysanym „a”, zanim zaczniesz pracować w pełnym tempie.

4. Buduj wytrzymałość, tańcząc dwa lub trzy pełne utwory z rzędu; jive przychodzi na końcu programu latynoamerykańskiego, gdy nogi są zmęczone.

5. Wyciągaj palce w kopnięciach i flickach i szybko przyciągaj stopę z powrotem pod siebie.

Jive tańczy się do szybkiej, swingującej muzyki w metrum cztery czwarte z mocnym backbeatem: jump bluesa, boogie-woogie, rock and rolla z lat 50. oraz żywego swingu i popu zaaranżowanych na turniej. Muzyka powinna swingować, z wyraźnie wyczuwalnym „a” przed każdym uderzeniem.

• East Coast Swing

  East Coast Swing wyjaśniony: korzenie w lindy hop, tempo turniejowe w American Rhythm, podstawa z krokiem potrójnym, kluczowe figury i miejsca, gdzie się go tańczy.

• Lindy hop

  Lindy hop wyjaśniony: taniec swingowy z Harlemu wokół Savoy Ballroom, sporna historia nazwy, typowe tempa i swingout.

• West Coast Swing

  West Coast Swing wyjaśniony: swing w slocie z Kalifornii, typowe tempa, sugar push i anchor step, poziomy punktowe WSDC i miejsca, gdzie się go tańczy.

• Samba

  Samba towarzyska wyjaśniona: brazylijskie korzenie, tempo WDSF 50–52 takty na minutę, samba bounce, liczenie 1 a 2 i pierwsze figury do nauki.

• Cha cha

  Cha cha wyjaśnione: kubańskie początki, oficjalne tempa turniejowe, dlaczego w tańcach latynoamerykańskich i w Rhythm zaczyna się na 2 oraz różnice w trzymaniu i figurach.

1. WDSF Competition Rules 2026, Rule E.3 Music (tempo table)
2. NDCA Rule Book, July 2026: Section IX.B Approved Tempi and Appendix 1 International Jive figures
3. ISTD: Latin American faculty history (1947 syllabus, American Swing or Jive)
4. Wikipedia: Jive (dance), citing Schuller and Bottomer

Na czym oparto tę stronę. DanceFlow nie jest powiązany z żadną z tych organizacji, nie jest przez nie popierany ani zatwierdzany.

Ostatnio sprawdzono ze źródłami: 3 listopada 2026.

Uczysz tego tańca lub prowadzisz w nim zajęcia?

DanceFlow planuje lekcje, zajęcia i rundy treningowe oraz trzyma w jednym miejscu figury i postępy każdego ucznia.